Hoi Poes roep ik wanneer ik thuis kom. Ik doe de booglamp aan en zie dat de lamp knippert. Huh! dat is raar, dat deed hij vanmorgen bij het opstaan nog niet. Er gebeuren rare dingen de laatste dagen, de wasmachine stroomt over en ik heb afgelopen zondag bijna de hele dag geen water kunnen gebruiken door een leidingbreuk verderop in de straat. Ik beweeg het schuifje waarmee de lamp aan en uit gaat heen en weer en de booglamp kreunt en knettert om het vervolgens te begeven. Daar sta ik dan, nachtblind tot en met dus alles moet op de tast. Ik voel mezelf richting keukenlamp die ik aanknip en de keuken verlicht. De booglamp in de woonkamer laat ik maar voor wat het is en geef Poes een aaitje en vul haar bakje met kattenvlees. Voor mezelf pak ik een plastic bak uit de koelkast waar een maaltijdsalade in zit waar ik al 2 dagen uit gegeten heb. Wanneer de kat van huis…Hubbie is al een paar dagen van huis en dat laat z’n sporen na in ons huishouden. Wanneer Hubbie vertrekt ruim ik als eerst zijn losliggende rommeltjes op. Vervolgens pluk ik zijn onhandiglopende (sorry lieffie dat ik die vreselijke pantoffels voor je heb gekocht enkele maanden geleden) pantoffels onder de salontafel uit. Wanneer manlief thuis is heeft hij er een handje van ze net voor de bank uit te schoppen en ik krijg het bijna elke avond voor elkaar minstens 1x bijna op mijn snufferd te duikelen door over zijn onhandiglopende pantoffels te struikelen. Ik zie ze liggen, probeer ze te ontwijken door erover heen te stappen en toch struikel ik bijna. Zo stom! Die pantoffels mik ik in de meterkast bovenop mijn tientallen schoenen die ik echt eens moet uitzoeken. Uitzoeken welke weg kunnen en plaats moeten maken voor een paar met rode zolen 😛 Ooit zal ik ze bezitten. Ook al zitten ze f*ck ik moet en zal er ooit eens mee op een stoel zitten. Het zijn zitschoenen, geen loopschoenen 😉 De vaatwasser laat onder het opruimen van losliggende-hubbie-rommeltjes een rood lampje zien alsof het  tegen mij zegt  ‘ik ben klaar leeg mij’. Aangezien mijn vaatwaskabouter cq wasvouwkabouter van huis is moet ik de vaatwasser leeghalen. Tijdens de skiles van vanavond zag ik bij het aantrekken van die vervelende skischoenen dat ik een beetje nalatig ben geweest de afgelopen dagen. Tijdens het douchen vond ik het niet nodig mijn benen te scheren waardoor er nu kleine blonde haartjes door mijn sportbroek heen prikken. Ik ben nu een soort van blond cactusje maar dan vanaf de knietjes naar benee. Of eigenlijk jok ik, de afgelopen paar dagen ben ik ook niet dààr geweest met het scheermesje. Wanneer de kat van huis is ben ik ook niet zo druk met het dichthouden van mijn badjas. Ik hang onderuit op de bank en maak me niet druk als er iets van mijn ladyparts quasi onverschillig buiten mijn badjas piept. Er is niemand thuis dus het maakt niet uit. Het maakt ook niet uit wanneer ik uit mijn billen babbel het toch niet zo geluidloos is als dat ik had gehoopt. De kat is tenslotte van huis. Ik neem het hele bed in beslag door plat op mijn buik alle kussens om me heen te verzamelen. Ook al eet ik al bijna een week sla met gerookte kip, sla met gekruide kip, sla zonder kip (want de kip bleek stiekem feta en dat smaakte naar vuile sokken dus die heb ik eruit geplukt) ik val geen ons af. Het is net alsof mijn lijf zegt ‘weinig eten is prima maar nu hou ik àlles nog beter vast, ik verteer niks!’ In de douche kan ik nu zingen totdat de tegels van de wand kukelen. Normaliter hou ik me aardig in omdat ik na de badkamer-aria’s een zuurkijkende man op de bank aantref die hardop denkt ‘je was lekker aan het zingen hè‘. Hij kijkt alsof ik een zilverpapiertje tegen 1 van z’n vullingen heb gehouden, tenenkrommend. De komende paar dagen blèhr ik lekker nog wat foute nummertjes tijdens het douchen, ik eet nog een dag of wat uit een plastic bak maaltijdsalades die ik gewoonlijk zo lekker vind maar nu echt mijn neus uit beginnen te komen en kijk jankend naar wat vrouwenfilms. Vrijdagavond had ik een skiles en zat voor die tijd lekker Ghost te kijken. De tranen liepen over mijn wangen want hij is zielig maar zó romantisch. Met een snotneus en rode oogjes kwam ik op de indoorskibaan en riep hier en daar snotterend: Ja verkouden, zo irritant! Ik denk dat ik zijn pantoffels maar weer uit de kast pak want ik begin dat gestruikel over die krengen stiekem te missen. Ik mis de donkere pluisjes van zijn sokken op de badkamervloer. Ik doe er 4 dagen over voordat de vaatwasser vol is nu het niet gevuld is met plastic curverbakjes waar hij zijn lunch in mee neemt. Het is stil in huis zonder technodreun, die sla kan me inmiddels gestolen worden en mijn Clash of Clans dorp moet nog steeds hoognodig verbouwd worden. Het wordt dus tijd dat de kat weer naar huis komt 🙂

Advertenties